Co dwunaste dziecko na świecie zmuszane jest do niewolniczej pracy zarobkowej. O losie jednego z takich dzieci opowiada Iqbal włoskiego pisarza Francesco d'Adamo. Jej bohater to pakistański chłopiec, który w wieku 5 lat musiał podjąć pracę w fabryce dywanów. Nieludzko traktowany kilkakrotnie próbował uciec. W końcu powiodło mu się. Na wolności podjął walkę o prawa pakistańskich dzieci. Jego działalność zagrażała interesom miejscowych biznesmenów. Iqebal zginął w wieku 13 lat, zamordowany przez nieznanych sprawców.
Powieść ma formę pamiętnika Fatimy, fikcyjnej przyjaciółki głównego bohatera, dziewczynki, która razem z nim pracowała w fabryce dywanów. Wartość literacka książki jest wysoka. Napisana prostym i oszczędnym językiem, dostosowanym do treści i formy dzieła, chwyta za serce i nikogo nie pozostawia obojętnym.
Iqbal to książka na wskroś humanistyczna, ukazująca godność człowieka, pełna wiary w siłę odrzuconych i nadziei na ludzką solidarność. Mimo, zdawałoby się, egzotycznej tematyki - niezwykle polska. Jakże łatwo porównać Iqbala z Tomkiem Wilmowskim rusyfikowanym w rodzinnym mieście, Stasiem Tarkowskim błąkającym się z ojcem po świecie czy bohaterami Kamieni na szaniec. A zarazem jest to powieść o problemach współczesnego świata. W przedmowie do wydania polskiego autor napisał: "Mam wrażenie, że zbyt często osiągnięcie dobrobytu sprawia, iż zapominamy, że nie jesteśmy całkiem bez winy, szczególnie jeśli chodzi o zapewnienie praw najsłabszym". Nie da się ukryć, że nasze dzieci coraz rzadziej będą wystawiane na próbę patriotycznego bohaterstwa, za to coraz częściej na zmagania z nędzą wokół siebie. Antek "Rozpylacz" jest dla nich postacią z pomnika, Iqbal może stać się kimś bliskim.
Nie bez znaczenia będzie też fakt, iż na świcie istnieje sieć szkół "iqbalowskich", które współpracują ze sobą, istnieje także Światowa Organizacja Dziecięcej Nagrody Praw Dziecka, zrzeszająca 13 milionów dzieci z 85 krajów. Przyznaje ona obrońcom praw dzieci coroczną nagrodę, której patronuje Iqbal. Warto, by polskie dzieci przyłączyły się do tego pięknego ruchu.
Przeczytaj fragmenty
| Książka Dziadek i niedźwiadek, przeznaczona dla dzieci w wieku 6-12 lat, opowiada prawdziwą historię niedźwiedzia Wojtka, który w latach 1942 -1945 towarzyszył żołnierzom armii generała Andersa. Ich wspólna przygoda rozpoczęła się w Persji w kwietniu 1942 roku. Żołnierze kupili od miejscowego chłopca niedźwiadka sierotę. Wykarmili go i otoczyli opieką. Wojtek sprawiał wiele zamieszania, ale był też źródłem radości. Stał się ulubieńcem całego batalionu.
Niedźwiadek uwielbiał się kąpać. Nie stronił od boksu i zapasów - zawsze dla zabawy. Chętnie podróżował wojskową ciężarówką. Apetyt mu dopisywał, szybko więc stał się wielkim niedźwiedziem brunatnym - przestał mieścić się w szoferce i zmuszony był przesiąść się na pakę samochodu.
W grudniu 1943 roku na pokładzie m/s "Batory" pasażer na gapę - Wojtek - przeprawił się z Egiptu do ogarniętej wojną Europy. Tam bohaterski niedźwiedź uczestniczył w działaniach wojennych. W trakcie przygotowań do bitwy o Monte Cassino dźwigał pociski artyleryjskie. Jego podobizna została umieszczona na oficjalnym emblemacie kompanii.
Po zakończeniu wojny 22. Kompania Transportowa przeniosła się wraz z niedźwiedziem do Szkocji. Żołnierze rozjechali się po świecie, a Wojtek zamieszkał w ZOO w Edynburgu.
Zamknięty na swoim wybiegu niedźwiedź na dźwięk polskiej mowy unosił łeb i mruczał przyjaźnie. Podobno przyjaciele z wojska odwiedzali go i, ku przerażeniu obsługi ogrodu, wchodzili do klatki, by raz jeszcze pobawić się ze swym przyjacielem. Wojtek przeżył w edynburskim ogrodzie zoologicznym 16 lat - do grudnia 1963 roku.
Książka stanowi mieszankę zabawnych opowieści i pouczających faktów, udowadnia, że zwierzęta są wspaniałymi przyjaciółmi i że życie potrafi być znacznie ciekawsze niż wymyślone historie... A co najważniejsze - w 20 lat po odzyskaniu niepodległości wreszcie powstała książka, która polskim dzieciom przybliża polskich, a nie sowieckich, bohaterów.
Przeczytaj fragmenty
|
